|
|
In april ging het Antwerpse MartHa!tentatief van start met de Revue van het ontembare leven. Anderhalf jaar lang levert het gezelschap samen met tal van theatrale en andere partners toneelstukken, feestjes en berichten. Allemaal gaan ze over de stad waar de partners zich in bewegen. En over hoe die stad verandert. Revue #1: de vernissage beet de kop eraf. Ondertussen heeft het project al drie voorstellingen gelanceerd in een aangekondigde reeks die ondertussen is uitgegroeid tot negen.
De veranderende stad is inderdaad zo'n beetje wat de drie voorstellingen met elkaar gemeen hebben. De Vernissage was een sociaal-artistiek project dat vertelde over en samenwerkte met de mensen die tijdelijk dan wel perm...meer |
|  | | De Roovers kiezen een braakliggend gebied tussen de spoorweg en de binnensingel onder het Antwerpse Justitiepaleis als speelplek voor hun bewerking van de oorspronkelijke film van Dennis Potter. Deze plek wordt ook wel 'de konijnenwei' genoemd. Het publiek loopt in een lange slinger in de richting van de spelers, die in de verte een vuurtje aanleggen, huppelen, elkaar een sigaret afpakken, elkaar pesten, met steentjes gooien. We belanden op het speelterrein van een groep kinderen en worden er zowaar nostalgisch van. 'Dat er nog zo'n plaats in de stad bestaat…', bedenken we terwijl we een zitje zoeken op de tribune. Rechts zien we signalisatielampen van een vliegveld, die tijdens de voorstelling steeds feller zu...meer |
| | Het staat de mens altijd vrij om te kiezen. Zo kun je kiezen voor een politicus, voor een partner, voor jezelf. Het staat de mens vrij om al dan niet voor het leven te kiezen, om het beter te proberen doen dan wat hij rondom zich ziet. Of hij kan zich wentelen in lethargie en de ontevredenheid die daar veelal uit voortkomt. Kiezen voor of tegen het leven. Het is een manier om Maksim Gorki’s Zomergasten te lezen. Toneelspelersgezelschap Stan pepert het er nog eens flink in.
De zaal is pikdonker wanneer de toeschouwers naar binnen komen. De negen acteurs lopen met draagbare lampjes heen en weer om ervoor te zorgen dat niemand armen of benen breekt. Het roezemoezend schuifelen van het publiek past wonderwel bij het krioelen van...meer |
| | Berlin legt zijn Holoceen-reeks stad/streekportretten even stil, en begint met een andere reeks. Tagfish is daarvan het eerste deel. Het is een voorstelling die zich ook ent op een locatie, alleen krijgen we nu niet enkel een (sfeer)beeld van de plek en de gebeurtenissen die zich daar afspelen, maar wordt er ook een verhaal rond gefantaseerd. Werkelijkheid en fictie vermengen zich, zelfs zo straf dat je de twee niet meer duidelijk kunt onderscheiden. Zes heren houden een rondetafelgesprek met elkaar, zonder dat ze ooit (en ook niet op de scène) echt bij elkaar zijn geweest.
Berlin is te gast op het Theater der Welt-festival van Frie Leysen in het Ruhrgebied, dat nu de culturele hoofdstad van Europa 2010 is, en speelt lu...meer |
| | Twee koninginnen tegenover elkaar of gewoon twee dames van stand, rivalen, vijanden in elk geval. Er zijn voorbeelden uit de geschiedenis en er zijn er uit het dagelijkse doen en laten. Benjamin Van Tourhout maakt er met NUNC een voorstelling van die in scherpe bewoordingen de tegenstellingen tussen twee zeer ambitieuze mensen ontleedt.
Het historische verhaal uit de 16de eeuw over Queen Elisabeth van Engeland en Queen Mary van Schotland, dat door Friedrich von Schiller in 1799 in het inmiddels vele keren geïnterpreteerde ‘treurspel’ Maria Stuart uit de doeken werd gedaan, is voor Van Tourhout enkel aanleiding. Meerdere schrijvers en theatermakers zijn trouwens in de ban geraakt van dit dramatische conflict bij uitstek. Sch...meer |
| | | Met zijn heuglijk historisch-documentair theater is het jonge gezelschap Steigeisen (Duits voor klimijzer) goed bezig zich stevig in het theaterlandschap te verankeren. Het visueel, tekstueel en sferisch sterke Fobbit, dat Thomas Bellinck en Jeroen Vander Ven maakten toen ze nauwelijks afgestudeerd waren van het Rits, is me bijgebleven als een van meest belangwekkende producties van 2009. Billy, Sally, Jerry and the .38 Gun duikt in de geschiedenis en blijft hangen in 1975, op de dag dat de Amerikaanse president Gerald Ford voor de tweede keer net niet neergeschoten wordt. Drie levens snijden elkaar op dat moment. Drie mensen die tegen wil en dank zijn wat ze zijn en die vooral bekend zijn geworden door wat ze nie...meer |
| | Uit zes verschillende landen komen ze, en ze roepen op tot solidariteit. Voor Un Homme est un Homme verzamelden regisseurs René Georges (XT Theater Group, België) en Salifou Kientega (La Compagnie du Roseau de Ouagadougou, Burkina Faso) een diverse groep Afrikaanse en Europese medewerkers rondom zich. Na twee jaar gezamenlijke voorbereiding komt het heterogene gezelschap tot een homogeen resultaat. Op microniveau verwezenlijken ze hun grotere ideaal: gelijkheid tussen Noord en Zuid. Mens zijn we immers allemaal.
Het begin van Un Homme est un Homme maakt duidelijk dat die toestand vooralsnog utopisch blijft. Vanop het podium, sober bekleed door een cirkel zand en een grote bolvormige tulen sculptuur, weerklinkt de st...meer |
| | Drie wetenschappers in stofjas te midden van tafels en een vloer gevuld met geluidproducerende, uit wegwerpmateriaal en huishoudapparaten gefabriceerde constructies: nog voor er werkelijk iets gebeurt, boeit het openingsbeeld van YVOD/ROBOT al wie de ruimte binnenwandelt. Wanneer na enkele minuten een houten plank snerpend begint te schreeuwen, is het hek helemaal van de dam. Een goed uur lang laat het publiek zich verbazen en vertederen door gebricoleerde machines en een universum van geluid.
Dat universum is eigen aan de voorstellingen/performances van Tuning People. Sinds 2003 maakt het collectief rond de artistieke kern van vormgever/geluidsontwikkelaar Wannes Deneer, theatermaker/acteur Jef Van Gestel en danseres/choreo...meer |
| |
|
|
|
|
|
| Maggezien |
|---|
|
 |
| Wat speelt er? |
|---|
|
|
| Theater In Beeld |
|---|
|
|
