|
|
Leven is terminaal, zo formuleert Jeroen Brouwers het in BDE bijnadoodervaring, een tekst die hij schreef in opdracht van Muziektheater Walpurgis. Dood en bijna dood zijn dominant in heel wat boeken van Brouwers en deze begrippen houden ook nog altijd theatermakers in de ban. Herinner je de opmerkelijke productie Bezonken Rood, ook een tekst van Brouwers, die Dirk Roofthooft in meerdere talen en landen heeft gebracht en recenter nog Adem van Kris Cuppens (Braakland/Zhebilding).
Het vervlechten van muziek, beeld en tekst, blijkt echter niet altijd optimaal te slagen. BDE bijnadoodervaring is als leestekst een diepgaande beschouwing, als speeltekst echter een zware opdracht, die de aandac...meer |
|  |
Op de scène staan tientallen (volgens de brochure een 50) poppen: zwarte kinderen, vrouwen, mannen, jong en oud, met daartussen honden. Zij zijn in het begin de stille getuigen in het proces tegen de blanke man, en hoe meer het stuk evolueert hoe meer zij van stille naar nadrukkelijke getuigen evolueren, zelfs suggestief naar actieve deelnemers. Het is een toneelbeeld dat je niet meer loslaat.
Na het terechte succes van het boek van J.M. Coetzee kwam er de film met John Malkovich en nu is er de toneelversie van toneelgroep Amsterdam die even overtuigend is. Vorig seizoen waagde 't Arsenaal het om deze roman op de scène te brengen. Het werd een voorbeeld van hoe het niet moet. Alles bleef beperkt tot het volgen van het ver...meer |
| | |
Een bundel dierenverhalen van Toon Tellegen, dat kan dus niet stuk. Benjamin Verdonck doet mee, dé speelse theatermaker die samen met Willy Thomas acht jaar geleden zo schitterde in 313 Misschien wisten zij alles naar de verhalen van Toon Tellegen (zie archief). En de hele Toneelhuisploeg doet mee, de ploeg die in 2007 het publiek door het hele Bourlagebouw liet wandelen, van kelder tot dakkoepel, en het aangenaam liet dobberen op de golven van Een geschiedenis van de wereld in 10 ½ hoofdstuk (zie archief). Die ploeg kent nu wel een nieuwe samenstelling, maar dat kan de pret niet drukken. Integendeel. De samenwerking van al die theatermakers en spelers belooft dus veel goeds. En inderdaad, Middenin de nacht<...meer |
| | |
In een fabriekshal (ik ben gaan kijken in Metaleuven) lopen we langs installaties die tussen grote verpakkingen en stapels materialen staan opgeteld. Een machientje met tandwielen en radertjes laat een kopje ronddraaien, waarin daarna koffie wordt gespoten. In een volgende draai belandt er een suikerklontje in en wat later wat poeder, om daarna uitgegoten te worden en de cyclus opnieuw te laten beginnen. Een andere installatie laat een zitbank zien, en aan een kant steken voeten in witte sokken uit. Je loopt er naar toe en dan zie je een aangeklede pop op de bank liggen. Zonder hoofd. Maar een metalen constructie waarop met een staaf geslagen wordt. En zo volgen er nog een paar mysterieuze installaties. Draait het hier om een moord? Maar ...meer |
| |
De geïsoleerde mens, de mens gevangen in zijn eigen lot, die mens wil SkaGeN aan zijn publiek tonen. Een mens in existentiële eenzaamheid. En die bestaansleegte kan gevoed worden door de maatschappij, door persoonlijkheid, door beide factoren of door een samenloop van omstandigheden. Zoals het gebeurt met Franz Biberkopf uit Berlin Alexanderplatz. En deze mens poot SKaGeN met volle kracht op de bühne.
Wie beelden uit de tv-serie van Fassbinder in 3D op de scène verwacht, komt met deze theaterversie naar het boek van Alfred Döblin bedrogen uit. De veertien afleveringen (1980) van Rainer Werner Fassbinder zijn allemaal gedigitaliseerd in een DVD-reeks van 910 minuten. In de reeks gaat het er allemaal erg traag, rauw...meer |
| | |
Een tussenwereld met een embryo dat oh zo graag wil geboren worden, meteen pas gestorven oude vrouw, met een dolende man die op zoek is naar zijn moordenaar: zo'n wereldje kun je alleen maar op de scène zetten met poppen. En in het creëren van zo'n wereld tussen leven en dood blinkt de figurentheatermaakster Ulrike Quade uit. Vorig jaar verraste zij ons al met Schrijver waarin Ibsen als grote en kleine pop op zijn dood kon reageren en verleden en toekomst kon vermengen. Die productie raakte door zijn poëtische kracht over de rol van de kunst in leven en dood. Haar nieuwe productie neemt je mee in een bizarre en licht absurde wereld: een beetje David Linch, een beetje macabere Neville Tranter, Het wordt een uurtje e...meer |
| |
Wie veertig is, staat even stil en denkt dat er nog minstens veertig bij kunnen. Maar aan vijftig knaagt, niet onterecht, een twijfel. Althans bij de man in Adem, een geoloog die het gewoon is het verleden om te spitten in de hoop iets te vinden over het ontstaan en de evolutie van het leven en daarbij nadenkt over wat nog allemaal komen kan.
Auteur en acteur Kris Cuppens mengt in Adem een aantal eigen ervaringen met deze van veel anderen. Daarmee sluit hij aan bij Lied, een vorige beklijvende productie van hem en Braakland/Zhebilding, waarin het personage (dat eveneens trekken van de maker vertoont) een dolle rit maakt met zijn zoontje op de autoroute du soleil, een vlucht eigenlijk, weg van...meer |
| |
Wie was deze dichter die te vroeg is gestorven (hij werd net geen veertig) en nu nog altijd bewonderd en besproken wordt? We kennen in feite van hem maar dat ene werk: Onder het Melkwoud (Under Milk Wood), dat oorspronkelijk als luisterspel bedoeld voor de BBC, uiteindelijk als toneel is gerealiseerd en waarmee Jan Decleir en Koen De Sutter een lange en succesvolle tournee maakten.
Dylan Thomas werd geboren op 27 oktober 1914 te Swansea in Wales. Zijn vader was leraar Engels en een zeer autoritair man; zijn moeder was een bezorgde huisvrouw die Welsh sprak, een Keltische taal die nu nog in Wales door ongeveer zeshonderdduizend mensen gesproken wordt. Maar de vader van Dylan eiste dat zijn zoon ook t...meer |
| |
|
|
|
|
|
| Maggezien |
|---|
|
 |
| Wat speelt er? |
|---|
|
|
| Theater In Beeld |
|---|
|
|
