|
|
Zou 1:Songs van Nicole Beutler ook standhouden in een concertzaal? Op het eerste gezicht is dat misschien niet de meest relevante vraag die je je kunt stellen over een theaterproductie. Toch wijst ze precies naar het kruispunt waar verscheidene interpretaties van de productie samenkomen.
1:Songs geeft in eerste instantie wat het belooft: liedjes. Het ene na het andere. Minimale pianoklanken rollen langzaam de zaal in. Performer Sanja Mitrovic komt op. Ze staat ingetogen, met een zedig donker jurkje aan, achter één van haar vijf microfoons. Het is grotendeels donker, wat haar tegelijk onopvallend en mysterieus maakt. ‘Hello’, zegt ze en ze geeft vervolgens een ontroerend nummer over liefde ten beste. Wat later komt ze lo...meer |
|  | | Planken vallen met een slag om. Van achter elke plank verschijnt een persoon, in pak en met een dierenmasker op. Een beer, een aap, een haan, een konijn, een giraf. Ze stellen zich op, gereed voor een fotoshoot, ze maken geluiden, bewegen, dansen, bevriezen, gesticuleren. Ze bevreemden. Ze doen hun maskers af, een speler komt naar voren en zegt: we krijgen van Irak alleen maar beelden van mensen. Over hoe het met de dieren daar gaat, vernemen we niets in kranten of op tv. De toon is gezet. We zullen een dik anderhalf uur beelden en scènes krijgen uit de oorlogen in Irak, op een humoristische wijze (maar mag je eigenlijk wel lachen?), en daardoor des te schrijnender en pakkender. Want dat doet deze productie: ze grijpt je bij de keel en je g...meer |
| | | Tijdens de eerste speelreeks op Zomer van Antwerpen bezorgt het Leuvense muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding zijn Elsschotbewerking een veelzeggende prelude. De toeschouwers komen samen in de Kloosterstraat 15, het adres waar het personage Frans Laarmans en zijn drie Afghaanse kameraden hun droommeisje, Maria Van Dam, niet vinden. Evenmin vindt het publiek hier zijn theaterlocatie. Acteur Warre Borgmans legt uit dat er eerst een wandelingetje moet volgen: eerst naar rechts, dan links, dan weer links, dan schuin een plein over. Of was het twee keer rechts, dan schuin, dan links? Zoals de zoekende Afghanen dwalen de toeschouwers door de straten van Antwerpen. Het losbarstende onweer veroorzaakt verfrissing en een vleugje hilariteit. ...meer |
| | Het woord ‘locatietheater’ houdt een belofte in. Theater, maar ook iets meer. Iets spannends. Een pretparkgevoel. Wanneer de belofte niet wordt ingelost, is de teleurstelling dan ook extra groot. Wanneer de voorstelling woord houdt, daarentegen…
De locatie moet iets toevoegen aan het aldaar gespeelde theater. Alleen dan mag je met recht en reden spreken van locatietheater. De locatie mag geen excuus vormen voor theater. De ergste soort is die waar de toeschouwer zich verkleumd, al dan niet onder een ‘gezellig’ dekentje, zit af te vragen waarom hem dit nu toch weer moet overkomen. Het bestaat en het maakt kwaad. Lievemoederen met warme drankjes en een grote glimlach achteraf helpt niet. Wat je hebt bijgewoond is locatie. Aangevuld met...meer |
| | | 'In Warmoes graaft Studio Orka zich onder in volkstuintjes', staat in de aankondiging. Volkstuintjes. Het klinkt bijna nostalgisch, zoals ook de titel 'warmoes', een groente die bijna vergeten is, en die biologische voedselteams hebben herondekt. Volkstuintjes. Je ziet ze passeren als je door Vlaanderen treint, en er ligt - bij wijze van spreken - in mijn eigen achtertuin een groot terrein met bijna honderd van zulke tuintjes. Ik wandel er regelmatig met de hond om heen. Af en toe zie je iemand de tomatenplantjes ontknoppen, en vorige maand hing in een kerselaar nog een kartonnen bordje met de melding dat Jef 60 jaar was geworden. Voor de rest heb ik niets met volkstuintjes, ik vind mijn eigen tuin al te gr...meer |
| | De jonge Nederlandse theatermaker Ilay den Boer (1986) werkt gedreven aan een ambitieus plan. Met tot nu toe schitterende resultaten. Hij zet een zesdelige reeks, Het Beloofde Feest, op over zijn joodse identiteit, zijn eigen leven, zijn familie en daarmee samenhangend de staat Israël en de joodse geschiedenis.
Verleden jaar op het Theaterfestival verraste Ilay den Boer met Eet Smakelijk. Met twintig mensen zaten we aan tafel, en speelden we mee in het verhaal over zijn bar mitswa. Een verhaal met zijn moeder op video, met anekdotes, mijmeringen en discussies met het publiek. Het was een bijzondere ervaring, omdat ook de problematiek rond de staat Israël genuanceerd aan bod kwam. Deel I was het verhaal van zijn moeder,...meer |
| | Migratie, asiel, illegalen. Het zijn thema's die de gedreven theatermaker (en artistiek directeur van 't Arsenaal, en publicist) Michael De Cock brandend actueel houdt, en dat is maar goed ook. Het is een problematiek die we niet uit het ogen mogen verliezen. Samen met fotograaf Stephan Vanfleteren stelde hij een fotoboek samen, en samen met zijn gezelschap en met Walpurgis en Union Suspecte werd de productie Haven010 gemaakt.
Een grote loods, half donker, drie grote projectieschermen. Beelden van de Oostendse haven in de ochtendschemering. Vrachtwagens vertrekken langzaam en glijden van het ene scherm naar het andere. Iets desolaats schuilt in de beelden, en ook in de schemering over het betonnen speelvlak. Het pe...meer |
| | Gek van liefde (8+) is een voorstelling waar de makers van het Mechelse figurentheater De Maan terecht trots op zijn. Dat konden we zelf vaststellen op de recentste editie van Theater aan zee in Oostende. Gek van liefde is een stuk over de liefde van een kleine jongen voor een volwassen vrouw. Het is een voorstelling waarop het woord ‘mooi’ in de meest positieve zin en op alle mogelijke vlakken van toepassing is. Jeugdtheater zoals er voor ons nog veel meer jeugdtheater zou mogen zijn.
Acteur Ward Kerremans zit volledig in het wit gekleed op een podium van negen grote, witte lichtkubussen, dat in het midden van de ruimte staat, met het publiek rondom op een allegaartje van oude stoelen. Verspreid over zijn beperkte ...meer |
| |
|
|
|
|
|
| Maggezien |
|---|
|
 |
| Wat speelt er? |
|---|
|
|
| Theater In Beeld |
|---|
|
|
